Zwarte Piet is een list van de Sint

BNR-column, dd. 28 oktober 2013

—-

Ook tijdens de herfstvakantie kreeg ik Zwarte Piet niet uit mijn hoofd. Zelfs uitwaaien op Terschelling hielp niet. Hoe graag ik ook wilde dat zij ophield, de kwestie bleef maar doorzeuren.

De conclusie was helder: de Zwarte-Pietendiscussie is zo’n onderwerp waar je íets mee moet. Ze gaat pas weg als je een weloverwogen standpunt hebt ingenomen.

Dat leek even eenvoudig, want ook ik voelde me pislink toen de jaarlijkse discussie weer oplaaide. De mooiste traditie die we hebben, het laatste restje nationale saamhorigheid; zelfs dat kan niet met rust worden gelaten. Absurd die connectie tussen Sinterklaas en racisme.

Nooit – noch als kind, noch als ouder – zag ik Sinterklaas als slavenhouder of associeerde ik Zwarte Piet met een minderwaardig mens. Integendeel, Pieten zijn juist supercool: zij strooien met snoepgoed en ondergraven Sints autoriteit consequent. Hoe goedheilig de man zelve ook mag zijn, hij boezemt toch vooral angst in. De Pieten maken het feest, Sinterklaas financiert het.

Maar ik bemerk dat ik met deze verhitte nostalgie weinig kan in de huidige maatschappelijke constellatie. Als er veel Nederlanders zijn die zich ongemakkelijk voelen bij het Sinterklaasfeest, dan is dat niet uit te wissen. Al voel ik een persoonlijke behoefte mij op te stellen als voorvechter van het klassieke Sinterklaasfeest, ik weet dat het slechts olie op het vuur is – of water naar de zee

Juist, omdat er bij ideologisch.e discussies altijd radicale kapers op de kust zijn – variërend van extreemrechtste racisten tot extreemlinkse politiekcorrecten – neig ik uiteindelijk naar een politiek standpunt. Want wat iedereen er ook van mag denken, politiek in dezen is de zoektocht naar een compromis en niet naar een overwinning van dees of geen.

Het laatste wat wij willen is een Sinterklaasschisma. Dat voorvechters van welk deelbelang dan ook hun domme gram gaan halen ten koste van de kinderen om wie het gaat.

Sinterklaas heeft ons geconfronteerd met een politieke vuurdoop. De kunst is te zien dat beide kampen gelijk hebben – Sinterklaas is een onschuldig feest, veel Nederlanders voelen zich gediscrimineerd – en dat vanuit die optiek een compromis gevonden moet zien te worden.

Politiek moet niet radicaliseren maar pacificeren. Die debiele demonstratie op het Malieveld of dat bespottelijke voorstel voor een verbod op Sinterklaas laten zien hoe snel een ideologische discussie kan veranderen in een gewelddadige machtsstrijd.

Dus doe mij dan maar een Piet met mooie roetvegen in plaats van een Regenboogpiet die zo uit Teletubbieland kan zijn weggelopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s